Investeren in werkplezier loont!
26 jun 2012

Getrouwd met je werkgever?

door Mirjam Wildekamp

Er ligt een plan op hoofdlijnen voor een hervorming van het ontslagrecht. Een plan waarin wordt ‘afgerekend’ met de ontslagvergoedingen voor consumptief gebruik, de preventieve toets en het advocatenparadijs. Een modern flexibel ontslagrecht dat gericht is op werkzekerheid in plaats van baanzekerheid  is een goede zaak. Maar wordt dat met dit plan bereikt? 


De uitvoerige uitleg bij de wijziging van de preventieve toets in een toets achteraf bracht me op de vergelijking met het huwelijk en de regels die gelden voor de echtscheiding die daar in 30% van de gevallen op volgt. Ik bepleit geen verhouding die lijkt op een huwelijk tussen de werkgever en werknemer en de vergelijking gaat niet helemaal op. Van oorsprong komt de beschermingsgedachte bij het ontslagrecht voort uit de afhankelijkheidsrelatie tussen de werkgever en de werknemer die niet (zou moeten) bestaan in een huwelijk. Bovendien is de intentie bij het huwelijk 'tot de dood ons scheidt'; die insteek adviseer ik niet bij het aangaan van een arbeidsrelatie. Toch zie ik reden tot vergelijk. In beide gevallen gaan partijen een commitment aan gebaseerd op vertrouwen. Zowel echtgenoten, als werknemers dienen te emanciperen, voor zover dat al niet is gebeurd.

De reden voor echtscheiding is duurzame ontwrichting van het huwelijk. De duurzame ontwrichting op zich wordt niet inhoudelijk getoetst door de rechter. Indien een der partijen van mening is dat het huwelijk duurzaam is ontwricht, volgt de echtscheiding. Niet zonder gevolgen. Afhankelijk van de (financiële) behoefte die door of als gevolg van het huwelijk is ontstaan, volgt een periode van 12 jaar alimentatieverplichting voor de partner die financieel de meeste draagkracht heeft. Naarmate beide partijen beter in staat zijn in eigen levensonderhoud te voorzien, neemt de alimentatieverplichting af. Het huwelijk schept dus (financiële) verplichtingen ook nadat de relatie is verbroken, afhankelijk van de behoefte. Dat staat los van de vraag aan wie de duurzame ontwrichting te wijten is. 

Waarom zou je bij het einde van het huwelijk niet en bij een arbeidsovereenkomst wel vooraf of achteraf blijven toetsen aan wie de beëindiging te wijten is? Liefde laat zich nu eenmaal niet dwingen en een relatie is alleen duurzaam als er door beide partijen aan wordt gewerkt. Dit alles liet en laat zich noch in echtscheidingssituaties, noch bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst inhoudelijk goed toetsen door de overheid.

De vraag hoe je een duurzame arbeidsrelatie beëindigt als het misgaat en welke verplichtingen dit schept, wordt halfslachtig beantwoord in het plan. Enerzijds gebruikt men stevige taal om te zorgen dat werkgevers makkelijker van werknemers afkomen, dat de vergoedingen voor consumptief gebruik voorbij zijn en dat de werknemer duurzaam inzetbaar moet zijn en niet afhankelijk van de werkgever. Anderzijds durft men niet echt de keuze te maken voor het afschaffen van de toets. Er blijft vooralsnog een toets achteraf waarvan de waarde en het nut als het gaat om duurzame inzetbaarheid erg onduidelijk is. 

Vergelijkbaar met een alimentatieverplichting kun je bepleiten dat een toets achteraf blijft bestaan voor een eventuele schadevergoeding die de werkgever aan de werknemer moet voldoen voor de gevolgen van het beëindigen van de relatie. De onzekerheid van een procedure achteraf voor de werkgever blijft echter bestaan; de werknemer steekt zijn energie in procedures in plaats van een nieuwe baan en een mager transitiebudget van ¼ maandsalaris per dienstjaar achteraf draagt weinig, of in elk geval te laat, bij aan directe duurzame inzetbaarheid. Tot slot blijft de onzekerheid van een procedure bij beëindiging van vast reden voor de werkgever om te kiezen voor flex.

Het aangaan van een relatie brengt wel verplichtingen met zich mee voor de situatie die je na beëindiging achterlaat. Noch de partner die gedurende het huwelijk ziel en zaligheid heeft gestopt in de toekomstige generatie, noch de werknemer die jarenlang keihard heeft gewerkt zonder de mogelijkheid voor ontwikkeling gericht op duurzame inzetbaarheid kan zonder (financiële) ondersteuning de arbeidsmarkt op worden gestuurd. Ik ben er voorstander van dat die ondersteuning echter gedurende het dienstverband wordt verstrekt. Evenmin kunnen de WW-kosten geheel op de overheid worden afgewenteld. Beide partijen dienen gedurende de relatie rekening te houden met mogelijke toekomstscenario’s. Regeren is nu eenmaal vooruitzien. 

Durven we echt te hervormen en de toets af te schaffen zoals al vaker is bepleit? Het onderscheid tussen een contract voor bepaalde tijd en onbepaalde tijd verdwijnt. Er ontstaat een wettelijk recht op een ontwikkelingsbudget van een percentage van het jaarsalaris per gewerkt dienstjaar te voldoen door de werkgever. Na ontslag is de werkgever verantwoordelijk tot maximaal zes maanden voor de WW-uitkering. Er geldt een opzegtermijn van twee maanden voor iedereen. De werknemer bepaalt zelf waarvoor hij het bedrag aanwendt dat hij gedurende zijn arbeidzame opbouwt. Emancipatie van de werknemer betekent ook de vrijheid voor ieder individu om zelf te bepalen wat hij met het budget dat hij gedurende zijn arbeidzame leven opbouwt doet. Het is natuurlijk aan te bevelen dit in te zetten voor eigen ontwikkeling. Er komt een overgangsregeling voor (oudere) werknemers die geen budget hebben opgebouwd.  




Lees ook

Archief

Herverdelen van loon over je loopbaan: levensloop, maar dan beter
Michel Donners
22 mei 2018

De A van a-advies
Geert-Jan Hendriks
26 sep 2016

Pensioenfondsfusies op de Malediven
Joost Borm
11 apr 2016

Investeren in werkplezier loont!
Marieke van Essen
7 jan 2016

Wie is verantwoordelijk voor werkplezier?
Lisette Douw
27 okt 2015

Medezeggenschap op basis van huwelijkse voorwaarden?
Marieke van Essen
8 jul 2015

Het doolhof van werkloosheid en het SER-advies
Karlien Haak
20 apr 2015

Mijn verjaardag is een feestdag
Lisette Douw
5 mrt 2015

Collega’s met karakter
Karlien Haak
28 jan 2015

Een verandering van tijdperk
Mirjam Wildekamp
15 okt 2014

De harde werkelijkheid?
Karlien Haak
25 jun 2014

Bekijk oudere blogs
Bouwtopia
Mirjam Wildekamp
6 mei 2014

De organisatie als lean mean fighting machine?
Marieke van Essen
28 apr 2014

Bezigheidstherapie voor de intellectueel
Karlien Haak
31 mrt 2014

Kwaliteit van de arbeidsrelatie in de knel
Wilco Brinkman
18 mrt 2014

Regering kiest voor statische wijziging: de gemiste kans van het nieuwe fiscale pensioenkader 2015
Joost Borm
10 feb 2014

In de schijnwerpers: het fundament van een succesvolle organisatie
Marieke van Essen
24 jan 2014

Goede voornemens van een poldervernieuwer
Karlien Haak
7 jan 2014

Arbeidsmigratie
Mirjam Wildekamp
12 dec 2013

Jong versus Oud
Marieke van Essen
30 okt 2013

De hippe polder
Karlien Haak
14 okt 2013

Nieuw evenwicht in de doe-democratie
Mirjam Wildekamp
20 sep 2013

Discussie over doorgeschoten flexibele arbeid is doorgeschoten
Wilco Brinkman
30 jul 2013

Bekijk oudere blogs
HRM afschaffen bij gemeenten?
Marieke van Essen
4 jul 2013

Menselijke waardigheid
Mirjam Wildekamp
21 jun 2013

De trucker anno 2013: ver van huis en in zijn sas?
Karlien Haak
27 mei 2013

Een nieuw tijdperk zonder managers?
Marieke van Essen
9 mei 2013

Sociaal akkoord en de blinde pensioenvlek
Joost Borm
17 apr 2013

Weer bij mamma wonen ofwel 'Heimwee naar het oude werken'
Karlien Haak
22 mrt 2013

Pas op voor de VUT!
Wilco Brinkman
18 mrt 2013

Andere tijden….
Ton de Korte
12 mrt 2013

De nieuwe balans tussen flex en zeker
Mirjam Wildekamp
4 mrt 2013

Vast en flex ontmoeten elkaar op de werkvloer
Karlien Haak
25 feb 2013

Win-win in crisistijd
Marieke van Essen
19 feb 2013

‘Wees blij dat je nog een baan hebt!’
Karlien Haak
29 jan 2013

Bekijk oudere blogs
Sociale innovatie: oude wijn in nieuwe zakken ... en dat is prima!
Wilco Brinkman
26 mrt 2012

Waar zijn de helden gebleven?
Karlien Haak
5 mrt 2012

Louis van Gaal in uw pensioenfondsbestuur!?
Joost Borm
28 feb 2012

Wetsvoorstel Flexibel Werken: waar bemoeit de politiek zich mee?
Wilco Brinkman
22 feb 2012

Ambtenaar, hoe houd je het vol?
Wilco Brinkman
23 jan 2012

De personeelschef die sociale innovatie te serieus nam
Karlien Haak
10 jan 2012

Op jacht
Marieke van Essen
19 dec 2011

Leiderschap: lessen uit de rockmuziek
Wilco Brinkman
14 nov 2011

Wisselende contacten
Karlien Haak
24 okt 2011

Flexibel werken
Marieke van Essen
21 sep 2011

Verlangen naar de reproman
Karlien Haak
5 sep 2011

Latte-mama's en iPad-papa's
Chantal Nijhuis
22 aug 2011

Bekijk oudere blogs
Een zwembad voor iedereen
Bram de Klerck
16 aug 2011

Op de camping
Michel Donners
10 aug 2011

Een goed gesprek
Marieke van Essen
26 jul 2011

Eindelijk rust
Karlien Haak
20 jul 2011

Zou Johnny Hoogerland ook zelf zijn Persoonsgebonden budget kunnen aanvragen!?
Joost Borm
18 jul 2011

2+ of 3-
Bram de Klerck
27 jun 2011

De Wet van de reisleider: sleutel voor vernieuwing van arbeidsvoorwaarden
Wilco Brinkman
20 jun 2011

Steuntje in de rug
Marieke van Essen
7 jun 2011

Nieuw werken
Karlien Haak
30 mei 2011

Life is calling
Joost Borm
24 mei 2011

Doorgaan
Chantal Nijhuis
16 mei 2011

De cao-onderhandelaar: reisleider of hostess?
Wilco Brinkman
9 mei 2011

Op tijd een sigaret
Bram de Klerck
4 mei 2011


< Terug naar blogs



a-advies | vondellaan 28 | 3521 GH Utrecht |
030 - 2620205 |